tag:blogger.com,1999:blog-38622329767324975412011-07-29T04:27:28.605+03:00ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ, ΕΥΘΥΜΕΣ, ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ, ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΕΣ, ΑΛΛΑ ΠΡΟ ΠΑΝΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΤΡΙΑ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΤΗΝ Ο., Η ΟΠΟΙΑ ΜΕ ΤΗ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΙΣ ΚΑΤΕΓΡΑΨΕ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΣΑΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΔΙΔΕΙ. D.Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.comBlogger191100tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-43277643173274204082011-03-19T23:03:00.001+02:002011-03-20T18:27:26.269+02:00

 Για τα παιδιά του ορφανοτροφείου που μέχρι πριν λίγο είχαν γνωρίσει μόνο τη φρίκη του πολέμου, την απώλεια και μια μίζερη πραγματικότητα από τις σκηνές των στρατοπέδων μέχρι το ορφανοτροφείο όπου ζουν σήμερα, ο Δημήτρης – πέρα από τους υπολογιστές που τους πήγε, την τηλεόραση που κατάφερε να τους δωρίσουν, τη στοιχειώδη έστω ιατροφαρμακευτική περίθαλψη που τους εξασφάλισε και τα μαθήματα που

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-62445562596280177772011-01-23T20:34:00.001+02:002011-03-08T17:07:37.019+02:00

Ο φίλος μου ο Δημήτρης πήρε τη μεγάλη απόφαση και άφησε πίσω του την ησυχία του και όλες τις ανέσεις της Δύσης για να πάει στο Κογκό, να βοηθήσει τον παλιό μαθητή και φίλο του  Jonathan  να οργανώσει ένα ορφανοτροφείο με παιδιά που έχασαν τους γονείς τους κατά τον εμφύλιο πόλεμο που μαστίζει εδώ και χρόνια τη χώρα. Από την πρώτη μέρα, κρατάει ημερολόγιο με τις εντυπώσεις και τις εμπειρίες του,

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-22852749086452819252011-01-23T12:44:00.013+02:002011-03-08T17:09:14.999+02:00

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 5.30. Είναι η μεγάλη μέρα. Η πρώτη μέρα του σχολείου. Τα παιδιά μας περιμένουν να τα συνοδεύσουμε γύρω στις 7 η ώρα. Ο ουρανός είναι μαύρος, φορτωμένος με σύννεφα ενώ ακούγονται απειλητικά πολλά μπουμπουνητά. Ετοιμάζεται μια τροπική θύελλα που τελικά δεν αργεί να ξεσπάσει. Αναρωτιέμαι πώς θα διασχίσουμε την πόλη μέσα σε λάσπες και λακκούβες γεμάτες νερό για να φτάσουμε

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-35161277990306998332011-01-23T10:36:00.002+02:002011-01-23T13:25:22.665+02:00

Πολύ δύσκολο να σηκωθώ από το κρεβάτι. Ο Jonathan με ξύπνησε γύρω στις 10 η ώρα. Έπρεπε να φύγουμε άρον άρον γιατί μας περίμεναν στο ορφανοτροφείο.. Ένα γρήγορo ντους, μερικά φρεσκοκομμένα τροπικά φρούτα για πρωινό και ήμουν έτοιμος. Το αυτοκίνητο είχε αποκατασταθεί χάρη στο αφοσιωμένο προσωπικό του σπιτιού του Jonathan. Μια μικρή στάση στο σπίτι της πρώην συζύγου του για να πάρουμε τον Greg,

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-85048024824009221962011-01-23T09:54:00.001+02:002011-01-23T13:38:13.944+02:00

Το σημείο χωρίς επιστροφή το είχα διασχίσει εδώ και καιρό. Τώρα ήμουν στο αεροπλάνο που πέταγε από τις Βρυξέλλες (όπου είχα φτάσει την προηγουμένη) προς την Κινσάσα. Καθισμένος δίπλα μου, ο Jonathan, με ένα μακιαβελικό χαμόγελο, ευχαριστιόταν να μου υπενθυμίζει: «Δημήτρη, δεν ξέρεις σε τι περιπέτεια έμπλεξες». Μερικούς μήνες νωρίτερα με είχε συμπεριλάβει στα σχέδιά του να αναλάβει ένα

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-47753564735624947942010-10-24T23:57:00.002+03:002010-10-31T17:59:20.389+02:00

Στο τέλος του κάθε τριμήνου – Χριστούγεννα, Πάσχα, καλοκαίρι- γινόντουσαν στο σχολείο μας διάφορες εκδηλώσεις, στις οποίες ερχόντουσαν και οι κατά πλειοψηφία διάσημοι γονείς των μαθητών για να καμαρώσουν τα παιδιά τους και επί τη ευκαιρία να ρωτήσουν και τους καθηγητές για την πρόοδό τους, όπως συμβαίνει στα σχολεία όλου του κόσμου.     Θυμάμαι μια φορά σε μια τέτοια εκδήλωση, που η διευθύντρια

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-38073954659131314752010-07-11T09:52:00.009+03:002010-08-20T12:34:37.331+03:00

Ήταν το 1976 όταν, πιτσιρικάς ακόμα, σε ηλικία 17,5 ετών πήγα να σπουδάσω στην Ελβετία. Να υπενθυμίσω ότι εκείνη την εποχή η Ελλάδα ήταν τελείως αποκομμένη από την Ευρώπη και το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν έχαιρε και πολύ μεγάλης εκτίμησης στο εξωτερικό (όχι βέβαια ότι τώρα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα, αλλά τέλος πάντων). Σε αντίθεση με τους άλλους Ευρωπαίους – Γάλλους, Άγγλους, Ιταλούς,

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-75109470503814065902010-05-27T20:25:00.002+03:002010-05-31T13:20:09.676+03:00

Στα μέσα της δεκαετίας του 80 έκανε την εμφάνισή του ένα καινούριο x-treme sport, το παραπέντε. Προσωπικά, πάντα μου άρεσε να προκαλώ την τύχη μου, οπότε μου ήταν αδύνατον να αδιαφορήσω σε μια τέτοια πρόκληση, κυρίως εφόσον εκείνη την εποχή ζούσα στην Ελβετία όπου η ενασχόληση με τέτοιου είδους χόμπι ήταν εύκολη και προσιτή.     Πρέπει να ήταν τον χειμώνα του 87 ή του 88, όταν μαζί με κάποιους

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-75662313884451170262010-04-28T23:18:00.012+03:002010-05-01T09:06:35.703+03:00

                                 Ο ΚΡΑΤΗΡΑΣ ΑΠΟ ΚΑΡΤ ΠΟΣΤΑΛ Πριν από λίγο καιρό βρέθηκα στο Λας Βέγκας για δουλειές. Μέσα σε ένα αρκετά σφιχτό πρόγραμμα, είπα να χωρέσω και μια επίσκεψη στον περίφημο κρατήρα της Αριζόνα που δημιουργήθηκε πριν από 40.000 χρόνια όταν έπεσε στη γη ένας πελώριος μετεωρίτης ανοίγοντας στη γη μια τρύπα με διάμετρο 1200 μέτρα και βάθος 170. Σίγουρα πολύ εντυπωσιακό

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-33209015658613442052010-04-15T18:27:00.008+03:002010-04-21T16:59:34.459+03:00

(Ήμαστε έξω από την τράπεζα, απελπισμένοι γιατί δεν μπορούσαμε να αλλάξουμε τα χρήματά μας, οπότε στην ουσία είχαμε μείνει πανί με πανί). Εκεί λοιπόν που καθόμαστε μες στη μαύρη απελπισία, βλέπω ένα πιτσιρίκι που όλο ερχόταν προς το μέρος μας. Σιγά σιγά ξεθάρρεψε και μας ζήτησε να μπει στο αυτοκίνητο. Το αφήσαμε να μπει, κι αυτό άρχισε να περιεργάζεται το εσωτερικό του τζιπ, να πατάει την κόρνα

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-65460291921825025532010-04-01T19:15:00.006+03:002010-04-02T18:01:18.216+03:00

 (Για όσους δεν θυμούνται, είχαμε μείνει στο σημείο όπου, στην όχθη ενός ποταμού στη βάση ενός βαθιού φαραγγιού, ακούγαμε από τη μία τους εκκωφαντικούς βρυχηθμούς ενός λιονταριού και από την άλλη τα βήματα ενός ιπποπόταμου που μόλις είχε βγει από το νερό και μας ακολουθούσε). Φυσικά, δεν έπρεπε να χάσουμε ούτε δέκατο του δευτερολέπτου, οπότε αρχίσαμε να τρέχουμε, χωρίς καν να γυρίσουμε να

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-91269232320323878642010-03-20T19:34:00.013+02:002010-04-17T14:39:39.397+03:00

Στις αρχές της δεκαετίας του 90, αποφάσισα να κάνω ένα ταξίδι στη Μαύρη Αφρική για να γνωρίσω την πιο πρωτόγονη πλευρά της ηπείρου και να έρθω σε επαφή με τη φτώχια αλλά και τη μαγευτική φύση αυτού του τόπου. Πρώτη μου σκέψη ήταν να πάω στο Μαλί. Είχα αγοράσει χάρτες και βιβλία και είχα συγκεντρώσει όλες τις σχετικές πληροφορίες για να περιοδεύσω στο εσωτερικό της χώρας με ένα τζιπ και

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-64355263694185523072010-03-14T01:09:00.012+02:002010-03-15T17:54:48.743+02:00

Από τα φοιτητικά μου χρόνια και η παρακάτω ιστορία: Επειδή το κόστος ζωής στην Ελβετία ήταν πολύ υψηλό, πολύς κόσμος και κυρίως πολλοί φοιτητές  πήγαιναν για ψώνια στη Γαλλία. Εξάλλου, η Γενεύη είναι περιτριγυρισμένη από γαλλικά σύνορα, πράγμα που διευκόλυνε αυτό το πέρα-δώθε για ψύλλου πήδημα.  Βέβαια, η Ελβετία, για να προστατέψει την ντόπια αγορά, είχε θέσει ποσοτικά όρια για κάποια τρόφιμα,

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-36871850679700814732010-03-05T13:30:00.006+02:002010-06-09T18:26:17.983+03:00

Τον καιρό που ήμουν στην Ελβετία, έζησα και μια πολύ τραγική ιστορία: την αρρώστια και τον θάνατο της πεντάχρονης Πασκαλίν.     Η Πασκαλίν, κόρη του αγαπητού φίλου και συναδέλφου μου του Ρενέ, ήταν ένα πολύ πρόσχαρο και πολύ όμορφο κοριτσάκι – ένα σωστό κουκλί. Δυστυχώς όμως η μοίρα τη χτύπησε ανελέητα. Ήταν μόλις τριών χρονών όταν έγινε η διάγνωση: η μικρή έπασχε από λευχαιμία. Από την αρχή, οι

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-79014478042941850102010-03-03T19:28:00.005+02:002010-03-19T17:40:22.417+02:00

Είχα μόλις αφήσει την πατρική στέγη με τα σπιτικά φαγητά της μαμάς, όταν μαζί με τον κατά δύο χρόνια μεγαλύτερο αδερφό μου και συγκάτοικό μου στη Γενεύη αρχίσαμε να πειραματιζόμαστε με νέες γεύσεις, πιο διεθνείς και πιο εκλεπτυσμένες. Οι προσπάθειές μας στη μαγειρική στέφονταν άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε με παταγώδη αποτυχία, αν και σήμερα μπορούμε να λέμε και οι δυο μας ότι τα καταφέρνουμε

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-67663153512011783902010-02-24T05:19:00.002+02:002010-03-14T01:16:45.495+02:00

    Από μικρό παιδί αγαπούσα τα αεροπλάνα και ονειρευόμουν να μπορώ να πετάω κι εγώ μια μέρα από τη θέση του πιλότου. Έτσι, κάποια στιγμή, γράφτηκα σε μια αερολέσχη και ξεκίνησα μαθήματα – στην αρχή στο έδαφος και μετά εν πτήσει – πάντα με τον εκπαιδευτή μου, τον Σερζ, έναν ικανότατο πιλότο και εκπληκτικό άνθρωπο που του χρωστάω πολλά. (Δυστυχώς, ο Σερζ δεν υπάρχει πια. Σκοτώθηκε σε ένα

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-8987402083484846222010-02-09T10:59:00.002+02:002010-03-14T01:16:30.527+02:00

Από τις αρχές της φοιτητικής μου ζωής στη Γενεύη, ήμουν αναγκασμένος να δουλεύω από δω κι από κει σε τακτά χρονικά διαστήματα, γιατί ναι μεν οι γονείς μου μού έστελναν το τότε επιτρεπόμενο από τον νόμο φοιτητικό συνάλλαγμα – 300 ελβετικά φράγκα, που τύχαινε να είναι και το ποσόν το επιτρεπόμενο από τα οικονομικά τους –όμως για να ζήσω χρειαζόμουν τουλάχιστον άλλα τόσα. Ευτυχώς το πανεπιστήμιο

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-92155026476369990582010-02-05T19:43:00.002+02:002010-03-14T01:16:15.616+02:00

Βιβλίο ολόκληρο θα μπορούσε να γράψει κανείς για τον Βλαντιμίρ. Βίος και πολιτεία… Καταρχάς ήταν το πιο ζωντανό, το πιο αισιόδοξο και το πιο γενναιόδωρο πλάσμα που γνώρισα ποτέ. Χαρισματικός όσο κανένας άλλος. Ένας άνθρωπος με τόση θετική ενέργεια, που ό,τι κι αν του παρουσιαζόταν, ακόμα και η μεγαλύτερη αναποδιά, αυτός όχι μόνο δεν το έβαζε κάτω, αλλά πάντα θα γύριζε τα πράγματα έτσι ώστε να

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3862232976732497541.post-80664812965993132162010-01-28T23:35:00.006+02:002010-04-04T12:57:32.568+03:00

Μετά από τις σπουδές μου σε πανεπιστήμιο της Γενεύης, είχα την τύχη να δουλέψω επί 16 χρόνια σε ένα από τα πιο φημισμένα ελβετικά σχολεία, από εκείνα όπου φοιτούν γόνοι διασήμων, μεγιστάνων, βασιλικών οικογενειών και άλλων VIP’s. Παρ’ όλο που πολλοί θα περίμεναν να ακούσουν ότι είχα να κάνω με κακομαθημένα πλουσιόπαιδα, η αλήθεια είναι ότι στην πλειοψηφία τους ήταν εξαιρετικά παιδιά και με πολλά

Διαχειριστεςhttp://www.blogger.com/profile/14070299618893188559noreply@blogger.com4